Zdecydowanie większe zasoby lodu występują na półkuli południowej - jest to ponad 90% całej jego objętości. Z kolei na półkuli północnej znajduje się pozostałe, 10% objętości wody w stałym stanie skupienia. Wynika to z dwóch następujących czynników:

- wokół bieguna południowego znajduje się Antarktyda - kontynent o powierzchni 14 milionów kilometrów kwadratowych. Takie jego położenie, w wysokich szerokościach geograficznych, sprzyjało powstaniu lądolodu, którego miąższość sięga miejscami kilku kilometrów. Z kolei wokół bieguna północnego nie ma żadnego kontynentu, na którym mogłaby się zgromadzić taka masa lodu, a na powierzchni Oceanu Arktycznego lądolód utworzyć się nie może, gdyż do tego potrzebny jest stały ląd. Z tego względu utworzył się on tam głównie na największej wyspie świata, która leży w tym regionie świata - Grenlandii, której powierzchnia jest znacznie mniejsza niż całego kontynentu Antarktydy.

- układ prądów morskich - na Antarktydzie (półkula południowa) powstaniu lądolodu sprzyja charakterystyczna cyrkulacja powietrza i wody - m.in. zimny Prąd Wiatrów Zachodnich, który blokuje napływ cieplejszych wód i łagodniejszego powietrza w okolice Antarktydy. Z kolei obszary okołobiegunowe na półkuli północnej mają łagodniejszy klimat dzięki wpływom ciepłych prądów morskich, między innymi Prądu Zatokowego (później Norweskiego) a także ciepłego Prądu Alaski. Ograniczają one możliwości przyrostu objętości lodu na półkuli północnej.