1. Obszary wysokiej koncentracji ludności w Azji:

- Nizina Gangesu;

- Jawa;

- Nizina Chińska;

- Wyspa Honsiu;

 

2. Wyjaśnienie zróżnicowania rozmieszczenia ludności w Chinach i Indiach:

Praktycznie cały obszar Indii jest gęsto zaludniony (ponad 100 os./km²). Zauważa się jednak obszar o zdecydowanie podwyższonej gęstości zaludnienia - jest to Nizina Gangesu, gdzie gęstość zaludnienia przekracza 500 os./km². Jest to efekt korzystnego, nizinnego ukształtowania terenu, żyznych gleb (mady rzeczne) a także dużej ilości surowców mineralnych, który przyczyniły się do intensywnego rozwoju przemysłu (między innymi węgla kamiennego i rud żelaza). Znacznie mniejszą gęstością zaludnienia charakteryzują się jedynie północne krańce Indii (obszar górzysty, niekorzystny dla osadnictwa, spadek temperatury wraz ze wzrostem wysokości) oraz północno-zachodnia część kraju, gdzie obecna jest Pustynia Thar. Obszary te charakteryzują się czasami gęstością zaludnienia poniżej 25 os./km².

W Chinach widać wyraźnie podział kraju na dwie części ze względu na gęstość zaludnienia - wschodnia, bardzo gęsto zaludniona (miejscami ponad 500 os./km²) oraz znacznie słabiej zaludniona część zachodnia (miejscami bezludna). Przede wszystkim jest to efekt znacznie bardziej suchego, kontynentalnego klimatu w tej części Chin. Odznacza się ona także mniej korzystną do zamieszkania rzeźbą terenu (rozległe obszary górskie i wyżynne). Znacznie większa gęstość zaludnienia w części wschodniej kraju jest efektem nie tylko warunków przyrodniczych (odmiana monsunowa klimatu, żyzne gleby wzdłuż rzek, nizinna rzeźba terenu). Wpływ na to miały również rozwijające się tam procesy urbanizacyjne w tym rozwój Pekinu, który pełni już od wielu lat funkcję stolicy kraju. Stolica kraju i obszar wokół niej praktycznie zawsze wpływają na podwyższenie gęstości zaludnienia.