Analiza współczynnika urbanizacji w Polsce:

Najniższy współczynnik urbanizacji w Polsce występuje w województwach południowo-wschodnich (lubelskie, podkarpackie, małopolskie i świętokrzyskie) gdzie nie przekracza on 50%. Nieco wyższe wartości, od 50 do 60% są charakterystyczne dla województw ciągnących się pasem z południowego zachodu na północny wschód Polski a więc od województwa opolskiego, przez wielkopolskie i kujawsko-pomorskie aż po województwo warmińsko-mazurskie. Najwyższym wskaźnikiem urbanizacji w naszym kraju charakteryzuje się za to województwo śląskie (ponad 70%). W pozostałych województwach współczynnik ten waha się między 60 a 70%.

 

Przyczyny takiego rozmieszczenia współczynnika urbanizacji w poszczególnych województwach:

Niski wskaźnik urbanizacji w Polsce południowo-wschodniej wynika z dużego rozdrobnienia gospodarstw rolnych, co zwiększa odsetek osób mieszkających na wsi i jednocześnie zmniejsza liczbę ludności w miastach. Co więcej, na tym obszarze brakuje znaczących surowców mineralnych, co przełożyło się na słaby rozwój przemysłu a tym samym też na stosunkowo niewielkie nasilenie procesów urbanizacyjnych.

Wysoki wskaźnik urbanizacji w województwie śląskim natomiast to efekt silnego uprzemysłowienia - najpierw na skutek dużych złóż węgla kamiennego, potem także w wyniku rozwoju energetyki i hutnictwa, które doprowadziły do szybkiego powstawania i rozwoju miast na tym obszarze. Rozwój przemysłu zadecydował także o podwyższonej wartości współczynnika urbanizacji w województwie dolnośląskim (złoża miedzi) i w województwie łódzkim (intensywny rozwój przemysłu włókienniczego po II wojnie światowej).

O stosunkowo wysokim wskaźniku urbanizacji w województwie mazowieckim (między 60 a 70%) zadecydowało m.in. położenie na jego obszarze stolicy Polski, czyli Warszawy, która rozwijając się i zwiększając liczbę ludności w sposób oczywisty podnosi wartość tego współczynnika (jest to bowiem największe miasto w kraju z liczbą ludności przekraczającą 1,7 mln osób).