Wielkość eksportu surowców nie może być użyta jako wskaźnik poziomu rozwoju gospodarczego danego pańśtwa, ponieważ pieniądze z tego tytułu trafiają do niewielkiej grupy ludzi (właścicieli kopalń). Ponadto dużo droższe artykuły przemysłu przetwórczego muszą zostać sprowadzone, co powoduje, że państwa takie mają mimo wysokiego eksportu surowców ujemne saldo bilansu handlowego. Potwierdzeniem niskiego stanu rozwoju gospodarczego państw eksportujących znaczną ilość surowców mineralnych (np. Tanzanii), jest bardzo wysokie zatrudnienie w rolnictwie, niewielkie PKB/1 mieszkańca oraz niewielka dzienna wartość energetyczna pożywienia w kcal na 1 mieszkańca, co jest charakterystyczne właśnie dla państw o niskim poziomie rozwoju społeczno-gospodarczego.