Problem

Wyjaśnienie

na biegunie północnym noc trwa od października do marca

Dzieje się tak dlatego, ponieważ 21 września Słońce góruje w zenicie nad równikiem, po czym z każdym kolejnym dniem górowanie w zenicie przesuwa się w kierunku południowym, aż do 22 grudnia, kiedy Słońce góruje w zenicie nad zwrotnikiem Koziorożca. Po przekroczeniu linii równika i wkroczeniu na półkulę południową, Słońca znika pod widnokręgiem na biegunie północnym, a pojawia się nad nim nad biegunem południowym. Dlatego mniej więcej noc polarna zaczyna się na biegunie północnym w październiku. 21 marca, a więc w dniu równonocy wiosennej Słońce po raz kolejny (po “wędrówce” od zwrotnika Koziorożca, gdzie górowało w zenicie 22 grudnia na północ) góruje nad równikiem,po czym rozpoczyna się jego “wędrówka” na półkulę północną w kierunku zwrotnika Raka. Wtedy to właśnie na biegunie północnym kończy się noc polarna, ponieważ Słońce po raz kolejny, po półrocznej przerwie, pojawia się nad horyzontem.

dzień polarny na równoleżniku 71^oN trwa krócej niż na biegunie północnym

Dzieje się tak dlatego, ponieważ na biegunie północnym dzień polarny trwa pół roku, a na granicy występowania dnia i nocy polarnych, czyli na równoleżniku 66^o33’ N, czyli kole podbiegunowym północnym, zaledwie jedną dobę. W związku z tym idąc od bieguna północnego długość dnia polarnego skraca się od pół roku do zaledwie jednej doby na kole podbiegunowym. Dlatego też na równoleżniku 71^oN dzień polarny trwa krócej niż na biegunie północnym.

na równoleżniku 52^oN nie występuje zjawisko dnia i nocy polarnej

Dzieje się tak dlatego, ponieważ zjawisko dnia i nocy polarnej może występować jedynie w strefie okołobiegunowej czyli między kołami podbiegunowymi (66^o33’) a biegunami (90^o). Równoleżnik 52^o znajduje się więc poza tą strefą.

na Półwyspie Skandynawskim występują tzw. białe noce

Białe noce to zjawisko polegające na tym, że noce są stosunkowo krótkie i pomimo tego, że Słońce zachodzi na kilkanaście minut do kilku godzin, to w dalszym ciągu jest stosunkowo jasno. Jest to związane z tym, że Półwysep Skandynawski stosunkowo blisko położony jest koła podbiegunowego północnego (w północnej części jest nawet przez ten równoleżnik przecięty), na północ którego występuje zjawisko dnia i nocy polarnej. Słońce chowa się więc nad tym obszarem za widnokręgiem w nocy, jednak nie na tyle nisko, aby zrobiło się całkowicie ciemno. Stąd zjawisko białych nocy.