Posługiwanie się czasem słonecznym było bardzo trudne - zwłaszcza w momencie coraz silniej rozwiniętego transportu. Utrudniało to funkcjonowanie rozkładów jazdy, trudno było określić, która godzina będzie np. 300 kilometrów dalej na wschód lub zachód. Dlatego w XIX wieku postanowiono wprowadzić strefy czasowe, po 15 stopni każda, w której obowiązuje jedna godzina (równa południkowi środkowemu danej strefy). To ułatwiało organizację transportu, pracę i wiele innych codziennych czynności.