Zauważmy, że siła tarcia pomiędzy szklanką z wodą, a kartką papieru skierowana jest przeciwnie do kierunku ruchu kartki i przeciwdziała temu ruchowi. Siła tarcia ma jednak pewną wartość graniczną, którą nazywamy siłą tarcia statycznego. Dopóki siła działająca na szklankę z wodą jest mniejsza od siły tarcia statycznego to szklanka pozostanie w spoczynku względem kartki.

Gdyby ta siła wzrosła i przekroczyła wartość graniczną to mielibyśmy do czynienia z siła tarcia kinetycznego i szklanka poruszałaby się.

Wiemy, że siła tarcia jest tym większa im większa jest wartość siły nacisku i zależy od współczynnika tarcia pomiędzy szklanką, a kartką papieru. Możemy zatem stwierdzić, że siła tarcia jest wprost proporcjonalna do siły nacisku ciała na podłoże. Działamy jednak na szklankę nie bezpośrednio, a za pośrednictwem siły tarcia. Zatem im szybciej przesuwamy kartkę, tym bardziej wzrasta siła ciągnąca, a zatem i przeciwdziałające jej siła tarcia i szklanka przesuwa się względem kartki. Daje to efekt pozostania szklanki w spoczynku i wyciągnięcia kartki spod niej.