Korzystamy z równania Clapeyrona:

$\frac{pV}{T}=nR$  

$p-\text{cisˊnienie gazu}$

$V-\text{objętosˊcˊ gazu}$

$T-\text{temperatura gazu}$

$n-\text{liczba moli gazu}$

$R-\text{stała gazowa}$

 

Możemy zapisać:

$\frac{p}{T}=\frac{nR}{V}$        

Dla przemiany izochorycznej objętość $V$   jest stała zatem:

$\frac{p}{T}=const$  

$p=\frac{nR}{V}\cdot T$  

$p=a\cdot T$  

Izochora jest dana funkcją liniową, której współczynnik nachylenia $a$   jest równy:

$a=\frac{nR}{V}$  

Im większy współczynnik nachylenia prostej, tym większy kąt nachylenia tej prostej do osi OX.

Jeśli zwiększymy masę gazu, to zwiększymy też liczbę $n$   moli tego gazu, zatem współczynnik nachylenia izochory wzrośnie i wzrośnie kąt nachylenia izochory.