gdzie h jest stałą Plancka, λ jest częstotliwością, Ek jest energią kinetyczną fotoelektronu, W jest pracą wyjścia (energią niezbędną do uwolnienia elektronu). Korzystając zwzoru na długość fali wiemy, że jej czętotliwość promieniowania możemy opisać wzorem:
ν=λc
gdzie ν jest częstotliwością, c jest prędkością światła, λ jest długością fali. Wówczas otrzymujemy, że równanie Einsteina przyjmie postać:
h⋅ν=W+Ek
h⋅λc=W+Ek
Wyznaczmy wartość pracy wyjścia:
W+Ek=h⋅λc∣−Ek
W=h⋅λc−Ek
Energię kinetyczną możemy przedstawić wzorem:
Ek=2m⋅v2
gdzie Ek jest energią kinetyczną ciała o masie m poruszającego się w prędkością v. Dla naszego przypadku poruszającym ciałem jest elektron:
Ek=2me⋅v2
gdzie me jest masą elektronu, v jest prędkością ruchu elektronu. Wówczas otrzymujemy, że praca wyjścia dla pierwszej długości fali wynosi:
W1=h⋅λ1c−Ek1
W1=h⋅λ1c−2me⋅v12
Natomiast dla drugiej długości fali wynosi:
W2=h⋅λ2c−Ek2
W2=h⋅λ2c−2me⋅v22
Praca wyjścia elektronów z metalu dla każdej długości fali jest taka sama. Oznacza to, że otrzymujemy równanie, z którego wynzczymy prędkośc fotoelektronu dla pierwszej długości fali: