Stealth – techniki mające na celu zmniejszenie możliwości wykrycia obiektu znanymi metodami obserwacji: począwszy od ludzkiego wzroku, na metodach stricte technicznych kończąc. Obecnie dotyczy ona głównie zmniejszenia echa radarowego, emisji podczerwieni i hałasu samolotów, okrętów oraz pojazdów lądowych.

Jest wiele technik umożliwiających stworzenie obiektu typu stealth, np.: wykorzystanie materiałów pochłaniających w części promieniowanie radarowe, kamuflaż obiektu, zmniejszenie śladu termicznego i turbulencji za obiektem (np. w lotnictwie), zmniejszenie hałasu z napędu obiektu (bardzo istotne w marynarce ze względu na możliwość wykrycia przez sonar) i wiele innych. Najważniejsze jest jednak odbicie fal radarowych pod kątem innym niż nadeszły, stąd właśnie płaskie i pochylone powierzchnie.

Wysłane przez radar fale po natrafieniu na jakąś przeszkodę — np. lecący samolot — odbijają się od niego. Analiza tych właśnie odbitych fal pozwala stwierdzić obecność jakiegoś obiektu, zlokalizować go w przestrzeni i — w przypadku radarów trójwspółrzędnych — określić m.in. odległość, azymut, wysokość, a dzięki specyfice odbitego sygnału również prędkość czy nawet rodzaj celu.

W przypadku samolotów i śmigłowców jednym z rozwiązań chroniących przed częścią radarów naziemnych jest lot na bardzo niskiej wysokości tak, aby rzeźba terenu stanowiła ekran chroniący przed falami radarowymi. W sytuacji, gdy samolot musi operować na wyższym pułapie wyjściem jest ukształtowanie kadłuba tak, by ograniczyć powierzchnię odbijającą fale emitowane z określonego kierunku - np. z miejsca, do którego leci samolot.

Wadą takiego rozwiązania jest skomplikowany kształt, często występują problemy z użytecznością czy aerodynamiką, jak np. w samolocie F-117 Nighthawk. Poza tym fale radarowe, choć nie wracają do źródła sygnału, nie znikają. Wprawdzie konstruktorzy starają się, by jak najwięcej fal odbić w górę, odbity sygnał może zostać odebrany przez stacje radiolokacyjne, rozmieszczone w innym niż nadajnik miejscu.