ETAP I
Korzystamy ze wzoru na energię potencjalną grawitacji:
Można to również wywnioskować z tego, że energia całkowita wynosi 48 000 J, a energia kinetyczna i potencjalna sprężystości wynoszą zero, więc energia potencjalna grawitacji musiała być równa całkowitej i wynosić 48 000 J.
ETAP II
Z tego wynika, że energia kinetyczna wynosi:
ETAP III
Prędkość całkowita nie zmienia się (zgodnie z zasadą zachowania energii mechanicznej):
Prędkość skoczka wynosi zero, więc energia kinetyczna również jest zerowa:
Z tego wynika, że energia potencjalna sprężystości wynosi:
1. Podczas spadania skoczka, zanim lina zaczęła się naprężać, energia potencjalna grawitacji zmieniała się w energię kinetyczną - zdanie jest fałszywe.
2. Z treści poprzedniego podpunktu widzimy, że w każdym etapie przynajmniej jeden rodzaj energii przyjmował wartość zerową - zdanie jest fałszywe.
3. Gdy lina coraz mocniej się naprężała, malała energia potencjalna grawitacji, a energia potencjalna sprężystości rosła - zdanie jest fałszywe.
4. Z treści poprzedniego podpunktu widzimy, że energia potencjalna sprężystości miała największą wartość w najniższym położeniu skoczka - zdanie jest prawdziwe.
| 1. | Podczas spadania skoczka, zanim lina zaczęła się naprężać, energia kinetyczna zmieniała się w energię potencjalną grawitacji. | F |
| 2. | Na pewnej wysokości energia kinetyczna, energia potencjalna sprężystości oraz energia potencjalna grawitacji przyjmowały niezerowe wartości | F |
| 3. | Gdy lina coraz mocniej się naprężała, malała zarówno energia potencjalna grawitacji, jak i energia potencjalna sprężystości. | F |
| 4. | Energia potencjalna sprężystości była największa w najniższym położeniu skoczka. | P |
Ola Wołoszyn
Nauczycielka fizyki
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

