Metoda majeutyczna, znana również jako metoda położnicza, jest jedną z głównych technik filozoficznych stosowanych przez Sokratesa. Słowo „majeutyczna” wywodzi się z greckiego słowa μαιευτικός, oznaczającego „położną” lub „związaną z porodem”. Ta metafora odnosi się do roli, jaką Sokrates przypisywał sobie jako filozofowi, który pomaga w wydobyciu z wnętrza człowieka prawdy, wspierając swoiste narodziny prawdy.

Metoda majeutyczna polega na zadawaniu pytań, prowadzeniu dialogu i prowokowaniu rozmówcy do samodzielnego dochodzenia do wniosków i odkrywania prawdy. Sokrates nie udzielał gotowych odpowiedzi, ale stawiał pytania, które miały na celu ujawnienie sprzeczności i niejasności w przekonaniach rozmówcy. Poprzez analizę i kwestionowanie tych przekonań, Sokrates dążył do uświadomienia osobie, z którą rozmawiał, własnej ignorancji i pobudzenia jej do refleksji.

Sokrates wierzył, że każdy człowiek ma w sobie wrodzoną zdolność do rozumowania i że prawda może zostać odkryta poprzez samodzielną myśl i refleksję. Metoda majeutyczna miała służyć jako narzędzie, które pomagało innym ludziom uświadomić sobie własne przekonania, przeanalizować je i osiągnąć większą jasność intelektualną.

Warto zauważyć, że metoda majeutyczna Sokratesa często była frustrująca dla jego rozmówców, ponieważ prowadziła do konfrontacji z własnymi sprzecznościami i niejasnościami w ich przekonaniach. Jednak Sokrates uważał, że proces ten prowadził do głębszego zrozumienia i mądrości.

Metoda majeutyczna była istotnym elementem filozofii Sokratesa i miała duży wpływ na późniejszych filozofów, w tym na Platona, który był jednym z najważniejszych uczniów Sokratesa.