Św. Tomasz z Akwinu zaproponował pięć dróg, czyli argumenty, które miały dowodzić istnienia Boga. Oto te pięć dróg:

1. Droga „z ruchu”: Tomasz zauważa, że ​​wszystko w tym świecie znajduje się w stanie ruchu. Jednak każdy ruch jest spowodowany przez inny ruch. Aby uniknąć nieskończonej regresji, musi istnieć pierwsza przyczyna ruchu, która sama nie jest spowodowana przez żadne inne ruchy. Ta pierwsza przyczyna musi być Bogiem.

2. Droga „z przyczynowości sprawczej”: Ta droga opiera się na obserwacji, że ​​wszystko, co istnieje w tym świecie, ma swoje przyczyny. Nic nie może być przyczyną samego siebie, ponieważ musiałoby istnieć przed samym sobą. Istnienie wszystkich przyczyn w świecie musi mieć przyczynę pierwotną, która jest Bogiem.

3. Droga „z przygodności i konieczności”: Tomasz zwraca uwagę, że ​​wszystko, co istnieje, może istnieć lub nie istnieć. Istnieje zatem możliwość, że w pewnym momencie nic nie istniało. Jednak jeśli nic nie istniało, to nic nie mogłoby powstać (bo z niebytu nic nie może się narodzić). Ponieważ coś istnieje obecnie, musi istnieć konieczny byt, który nadaje istnienie wszystkim innym istnieniom. Ten konieczny byt jest Bogiem.

4. Droga „ze stopni doskonałości”: Tomasz zauważa, że ​​w świecie istnieją różne stopnie doskonałości. Różne rzeczy są bardziej lub mniej dobre, prawdziwe czy piękne. Istnieje zatem coś, co jest w pełni doskonałe i jest źródłem wszystkich innych doskonałości. To w pełni doskonałe istnienie nazywamy Bogiem.

5. Droga „z celowości”: Ta droga opiera się na celowości obserwowanej w przyrodzie. Wszechświat działa zgodnie z pewnymi prawami i porządkiem. Obserwujemy, że rzeczy w przyrodzie mają określone cele i funkcje. Tomasz argumentuje, że istnienie celowości musi wynikać z jakiejś inteligentnej istoty, która jest Bogiem.

Wszystkie te pięć dróg, zdaniem św. Tomasza z Akwinu, prowadzi do wniosku, że ​​istnieje jakaś Pierwsza Przyczyna, która jest wieczna, konieczna, doskonała i inteligentna, a to jest to, co ludzie zazwyczaj nazywają Bogiem.