Św. Augustyn (Augustyn z Hippony, względnie: Aureliusz Augustyn), jeden z najważniejszych filozofów chrześcijaństwa, połączył w swojej myśli tradycję chrześcijańską z elementami neoplatonizmu. Kluczową koncepcją w jego filozofii jest centralna rola Boga, który jest źródłem wszelkiego bytu, dobra i prawdy. Augustyn nauczał, że ludzka dusza jest stworzona do relacji z Bogiem, a prawdziwe szczęście i spełnienie człowiek znajdzie tylko w Bogu.

Jego filozofia opierała się na rozważaniu kwestii grzechu, łaski i wolnej woli. Augustyn uważał, że z powodu grzechu pierworodnego natura ludzka jest upadła, a człowiek nie może osiągnąć zbawienia własnymi siłami. Niezbędna jest łaska Boża, która daje człowiekowi możliwość zwrócenia się ku dobru i odkupienia. W swojej teorii o wolnej woli Augustyn próbował pogodzić Bożą wszechwiedzę z odpowiedzialnością człowieka za swoje czyny, twierdząc, że człowiek ma wolność wyboru, ale to Bóg daje siłę do czynienia dobra.

Augustyn rozwijał także koncepcję dwóch miłości: miłość Boga (caritas) prowadzi do porządku i prawdziwej radości, podczas gdy miłość siebie (cupiditas), w oderwaniu od Boga, prowadzi do chaosu i grzechu. Dla Augustyna celem życia jest dążenie do Boga, a ziemskie przyjemności i dobra są przemijające i drugorzędne wobec wiecznego szczęścia, które czeka w jedności z Bogiem.

Jego wpływowa myśl zawarta między innymi w Wyznaniach i Państwie Bożym akcentowała także dualizm między państwem Bożym (Civitas Dei) a państwem ziemskim (Civitas Terrena), gdzie to pierwsze reprezentuje społeczność żyjącą w miłości do Boga, a drugie - społeczeństwo zdominowane przez egoizm i grzeszne dążenia.