Argument Arystotelesa za istnieniem dobra najwyższego, czyli szczęścia, opiera się na założeniu, że istnieje coś, do czego dążymy dla niego samego, a nie jako środka do osiągnięcia czegoś innego. Arystoteles twierdzi, że jeśli wszystkie nasze dążenia miałyby być skierowane wyłącznie do czegoś innego, wtedy cała nasza aktywność byłaby nieskończona i bezcelowa. Gdybyśmy zawsze dążyli do czegoś tylko po to, by osiągnąć coś innego, to nasze pragnienia nie miałyby końca, co prowadziłoby do nieskończonej