Za radą przychylnego sobie człowieka Polikrates postanowił pozbawić się cennej dla siebie rzeczy. Starożytni wierzyli bowiem, że ci, którym powodzi się w życiu nadspodziewanie dobrze, tak iż nie są targani żadnymi problemami, mogą wzbudzić zazdrość i gniew bogów.

Polikrates był człowiekiem, któremu wszystko w życiu wychodziło dobrze. Wiodło się mu ponadprzeciętnie korzystnie. Postanowił więc samemu sprawić, aby coś doprowadziło go do smutku. W związku z tym pozbawił się cennej z własnego punktu widzenia rzeczy materialnej, tj. drogocennego pierścienia.

Wydaje się, że mogło to wzbudzić złość lub irytację bogów, ponieważ za cenną dla siebie rzecz Polikrates w infantylny sposób uznał dobro materialne. Oznaczało to, że jako szczególnie wartościowe uważał rzeczy użytkowe, w tym dobra luksusowe, a nie, na przykład, wartości duchowe, w tym moralne, estetyczne czy poznawcze. Bogowie mogli go zatem poczytać za człowieka płytkiego, który nie rozwinął w sobie cnoty moralnej.