Broniąc swojej koncepcji szczęścia, Arystoteles posługuje się dwoma następującymi argumentami:

(a) argumentem ze swoistej funkcji człowieka,

(b) argumentem z podobieństwa do bogów.

Dlatego właśnie uważa, że szczęście to trwały stan, w którym osiąga się dobra duchowe związane z rozumem i cnotą.

Jeśli chodzi o argument (a), to należy go rozpatrywać przez pryzmat antropologii filozoficznej Arystotelesa. Ujmuje on człowieka jako zwierzę rozumne. Swoistą funkcją człowieka, wyróżniającą go spośród innych istot żywych, jest zatem