W ujęciu Edmunda Husserla redukcja fenomenologiczna jest dokonywanym na próbę zawieszeniem przekonania, że rzeczy są faktycznie takie, jakimi je postrzegamy. W redukcji fenomenologicznej tymczasowo należy zawiesić, czyli „wziąć w nawias” (epoché), cały nasz obraz świata i nasze wynikające z nawyków przeświadczenia, aby postarać się uchwycić czyste doświadczenie.

Redukcja ejdetyczna wiąże się natomiast z „wmyśleniem” się w jakiś fenomen po to, by dotrzeć do istoty danej rzeczy. Aby odnaleźć istotę rzeczy, należy stopniowo odzierać swoje myślenie z wszystkiego, co o niej wiemy. Trzeba w tym celu przede wszystkim porzucić nabyte na temat tej rzeczy, a wynikające z kultury przeświadczenia. Poza tym trzeba też odciąć się od sposobu myślenia o tej rzeczy, który został nam wpojony w toku wychowania. Wreszcie należy pominąć wszelkie konkretne przejawy (manifestacje) tejże rzeczy. W redukcji ejdetycznej stopniowo odejmujemy więc kolejne cechy rzeczy, aby pozostawić tylko te cechy (lub cechę), bez których (bez której) rzecz ta nie może być tą właśnie rzeczą.