Pragmatyzm i utylitaryzm to dwa różne stanowiska filozoficzne, choć oba koncentrują się na konsekwencjach działań. Oto ich krótka charakterystyka:

Pragmatyzm:

Pragmatyzm skupia się na użyteczności, praktyczności i skuteczności działań. Ważne jest, czy coś działa w praktyce, spełnia cele oraz przynosi korzyści. Wartości są oceniane w pragmatyzmie w kontekście ich przydatności i skuteczności w rozwiązaniu problemów. Przykładowo, osoba postępująca zgodnie z zasadami pragmatyzmu mogłaby zdecydować się na określone działanie, ponieważ jest to praktyczne, skuteczne i pomaga osiągnąć cel.

Utylitaryzm:

Utylitaryzm kładzie nacisk na maksymalizację dobra, szczęścia lub użyteczności dla jak największej liczby ludzi. Decyzje moralne są oceniane pod kątem ich konsekwencji i wpływu na ogół społeczeństwa. W utylitaryzmie zakłada się, że działania są dobre, jeśli przynoszą jak najwięcej szczęścia lub użyteczności, a złe, jeśli przynoszą cierpienie lub szkodzą. Przykładowo, podatek majątkowy, który jest pobierany od bogatych jednostek w celu finansowania programów społecznych, może być uznany za użyteczny (w rozumieniu utylitarystów), jeśli ma przynieść większe dobro ogółowi społeczeństwa przez zredukowanie nierówności i poprawę warunków życia dla biedniejszych.

Przykładem postawy utylitarnej, która nie jest pragmatyczna, może być sytuacja, w której osoba decyduje się na działanie, które, mimo że przynosiłoby maksymalne dobro ogółowi społeczeństwa, jest nierealistyczne, niepraktyczne lub niemożliwe do wykonania w danym kontekście. Innymi słowy, działaniem w ramach postawy utylitarnej, które nie jest jednocześnie pragmatyczne, może być podejście oparte na idei maksymalizacji użyteczności, ale ignorujące realne możliwości wdrożenia planu działania.