Klasyczny antyczny kanon piękna charakteryzował się umiarem, harmonią i równowagą środków wyrazu. Kiedy oglądamy dzieła sztuki wywodzące się z antyku, mamy wrażenie wypływających z nich spokoju, powagi i dostojeństwa. W starożytności uważano, że sztuka powinna pełnić między innymi funkcję naśladowniczą, a także oczyszczającą (katartyczną). Twórcy dążyli często do osiągnięcia idealnego piękna, które w estetyce wymagało zachowania odpowiednich proporcji i miało charakter matematyczny (związany z wyrażeniem odpowiednich stosunków liczbowych).

Tymczasem współczesna kultura odznacza się wielością i różnorodnością docierających do odbiorców treści. Owe treści są przy tym chaotyczne, nierzadko prezentujące po prostu subiektywną wizję twórcy. Dzieła sztuki nie zawsze zachowują harmonię, umiar czy równowagę, a zamiast tego ich celem jest szokowanie widza i zabieganie o jego uwagę.