Przedstawiony na grafice ze strony 14 podręcznika Sokrates reprezentował stanowisko intelektualizmu etycznego, zgodnie z którym cnota (areté) jest tożsama z wiedzą, a zło wynika z niewiedzy. Uważał on, że człowiek, który zna dobro, będzie postępował moralnie, ponieważ nikt świadomie nie wybiera zła. Jego metoda dochodzenia do prawdy - metoda elenktyczna (dialog sokratejski) i metoda majeutyczna (położnicza, bo mająca na celu „wydobycie” ukrytej we wnętrzu człowieka wiedzy) - polegała na zadawaniu pytań, które prowadziły rozmówcę do uświadomienia sobie własnej niewiedzy (aporia), a następnie do odkrycia prawdy poprzez dalszą refleksję. Sokrates sądził, że życie powinno być podporządkowane poszukiwaniu mądrości i samopoznaniu. W słynnej maksymie: „Wiem, że nic nie wiem” wyrażał on skromność poznawczą, podkreślając, że jeśli czegoś z całą pewnością nie wie, to nie przekonuje innych, iż ma rację. Tym samym akcentował świadomość własnych ograniczeń poznawczych.