Zadanie ma charakter indywidualny. Dlatego proponowane rozwiązanie może zawierać wyłącznie przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania zagadnienia.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego opracowania zagadnienia:

Przykładowy artykuł naukowy o tematyce filozoficznej z naukowego czasopisma filozoficznego: A. Łukasik, Czas i wieczność w filozofii przyrody, „Ethos”, nr 99 (2012), s. 187-210.

Krótki opis tematyki poruszonej w artykule: W artykule naukowym Czas i wieczność w filozofii przyrody Andrzej Łukasik analizuje główne modele relacji pomiędzy czasem a wiecznością. Innymi słowy, chodzi mu o możliwe sposoby zestawienia relacji między zmiennością a niezmiennością. Wyróżnia przy tym następujące modele: 1) teistyczny, 2) heraklitejski (procesualistyczny), 3) parmenidejski (permanentystyczny), 4) demokrytejski (substancjalistyczny) i 5) pitagorejsko-platoński (matematyczny). W modelu teistycznym wieczność jest atrybutem Boga, który jest bytem pozaczasowym, istniejącym jakby w wiecznej teraźniejszości, w „nieustannym teraz”, dla którego przeszłość, teraźniejszość i przyszłość są dostępne w całości. Czas (zmienność) jest czymś, co powstało wraz ze stworzeniem świata fizykalnego przez Boga. W takiej koncepcji upływ czasu jest obiektywny, ewentualnie jest złudzeniem świadomości człowieka. W modelu heraklitejskim (procesualistycznym) upływ czasu jest czymś realnym (transjentyzm), a tym, co istnieje, jest wiecznie zmieniająca się substancja, dająca się współcześnie utożsamić z materią-energią (Heraklit z Efezu mówił o wiecznym ogniu). Na gruncie tego modelu można przyjąć, że materia i energia istnieją nieskończenie długo w czasie. W modelu parmenidejskim (permanentystycznym) czas pojmowany jest jako jeden z wymiarów obiektywnie istniejącej czasoprzestrzeni. Upływ czasu jest złudzeniem (eternalizm). W modelu demokrytejskim (substancjalistycznym) zakłada się, że elementarne składniki materii (na przykład takie, jak atomy w ujęciu Demokryta) są wieczne i niezmienne, trwając nieustannie w czasie i mając charakter bytów odwiecznych. Czas jest w związku z tym atrybutem materii. W modelu pitagorejsko-platońskim (matematycznym) zakłada się, że świat fizykalny (materialny) może być zniszczalny i odznaczać się przemijaniem. Jednak niezależnie od niego istnieje świat idealny, tj. świat aczasowych (ponad- i pozaczasowych) struktur matematycznych, które są również niezależne od świadomości podmiotu poznającego. Autor nie rozstrzyga, która