Epikur twierdzi, że przyjemność jest właściwym celem dążenia człowieka, ponieważ jest ona zarazem początkiem i warunkiem niezbędnym życia szczęśliwego. Przyjemność jest przyrodzonym (naturalnym) dobrem i punktem wyjścia wszelkich ludzkich wyborów. Ludzie są istotami czującymi, zatem dążą do osiągania przyjemności i unikania przykrości. Uwidacznia się to w ich decyzjach, tak iż stronią od bólu i cierpienia, a chcą osiągać zadowolenie i przyjemność. Zdaniem Epikura, wszelka ludzka działalność zmierza do uwolnienia się od cierpienia i niepokoju. Zaś nieobecność w ludzkim życiu cierpienia i niepokoju już jest przyjemnością.