Zadanie ma charakter indywidualny. Stąd proponowane rozwiązanie może zawierać tylko przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego sformułowania odpowiedzi.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego sformułowania odpowiedzi:

Platon uważał, że przyczyną zła moralnego w ludzkim życiu jest chaos duszy. Uważał on bowiem, że dusza ludzka składa się z trzech części-warstw: 1) rozumnej, 2) wolitywnej (gniewliwej) i 3) pożądawczej (zmysłowej). Aby człowiek postępował moralnie godziwie, musi zharmonizować działanie wszystkich sfer duszy, mając na uwadze określone cnoty: mądrość w kontekście działania duszy rozumnej, męstwo w kontekście działania duszy wolitywnej (gniewliwej) i umiarkowanie w kontekście działania duszy pożądawczej (zmysłowej). Jeśli człowiek - twierdził Platon - podda swoje postępowanie nakazom rozumu, a także będzie działał mądrze, mężnie i umiarkowanie, to jako człowiek stanie się sprawiedliwy. Wynika więc z tego, że dobre i cnotliwe życie, zdaniem Platona, to egzystencja uporządkowana i poddana kierownictwu rozumu, której nie zaburzają dążenia do sławy, bogacenia się, władzy i ulotnych uciech zmysłowych.

Analogicznie jest z funkcjonowaniem państwa. Upadek moralny państwa, zdaniem Platona, bierze się z tego, że do jego funkcjonowania wkrada się nieporządek. Przykładowo, w timokracji jednostki nie dbają o dobro wspólne, lecz dążą do indywidualnych zaszczytów, w oligarchii - indywidua uganiają się za bogactwem, w demokracji - jednostki w sposób niepohamowany zmierzają do przyjemności, a w tyranii - źle pojmowaną wolność realizuje osoba despotycznego tyrana. Dlatego Platon zaproponował, aby społeczność państwowa działała na rzecz dobra wspólnego i opierała się na podziale na trzy zasadnicze grupy (odpowiadające trzem częściom duszy ludzkiej): 1) rządzących filozofach (mędrcach), 2) broniących państwa strażnikach-żołnierzach i 3) zapewniających aprowizację rzemieślnikach-wytwórcach (w tym rolnikach). Odpowiednie realizowanie swoich zadań przez członków każdej z grup miałoby, jak ufał Platon, zapewnić ład wspólnoty państwowej.

Ideałem dla Platona jest więc człowiek, który dzięki sile swojego rozumu panuje nad swoimi czynami. Nie jest targany namiętnościami i ślepymi emocjami, lecz potrafi powstrzymać się od czynienia czegoś złego po zastosowaniu odpowiedniej analizy intelektualnej i moralnej. W dużej mierze można zgodzić się z Platonem, że wewnętrzne uporządkowanie jest kluczem do dobrego i szczęśliwego życia człowieka. Zauważamy bowiem, jak ludzie ulegają wewnętrznemu zniewoleniu na przykład wskutek szkodliwych dla ich zdrowia i intelektu nałogów. Bez wątpienia przeciwstawienie się pokusie nałogu jest przykładem sytuacji, w której pomocne dla jednostki okazałoby się panowanie nad sobą, pod egidą rozumu, jakie zalecał w swojej etyce Platon.