Zadanie ma charakter indywidualny. Stąd proponowane rozwiązanie może zawierać tylko przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego sformułowania odpowiedzi.

Przykładowe wskazówki pomocne do samodzielnego sformułowania odpowiedzi:

Według Platona stworzenie świata nastąpiło za sprawą celowego aktu sprawczego Demiurga, będącego boskim budowniczym świata, który jednak nie stworzył świata z niczego, lecz jedynie uporządkował go z istniejącej materii w oparciu o wzorce czerpane z idei-form - niezmiennych, doskonałych i wiecznych. Demiurg, porządkując świat, miał na uwadze dobro człowieka. Dlatego chaos zastąpił ładem. W świecie uporządkowanym przez boskiego Demiurga istnieją więc życie, duchowość, rozumność i jednolitość, a całość przypomina żywy organizm, w którym każda część ma swoje przeznaczenie i uzasadnienie. Platoński Demiurg jest bytem świadomym i dobroczynnym, ale nie można go w pełni utożsamiać z Bogiem-Absolutem chrześcijaństwa i innych wielkich religii monoteistycznych (judaizmu i islamu). 

Bóg-Absolut chrześcijaństwa jest racją istnienia i funkcjonowania świata. Jest Bytem Koniecznym, tzn. takim, który nie może nie być. Jego imię, ukazane w Księdze Wyjścia, to: „Jestem, który jestem” (Wj 3, 14). Od strony metafizycznej oznacza to, że najważniejszym atrybutem Boga jest istnienie - bycie czystym aktem istnienia (zgodnie z interpretacją św. Tomasza z Akwinu). Bóg chrześcijaństwa jest jeden co do natury, substancji i istoty. Jest ostatczną przyczyną wszystkiego i ma moc stwarzania świata materialnego z niczego. Podczas gdy u Platona Demiurg tworzy świat materialny na wzór wiecznych idei-form, to Bóg-Absolut chrześcijaństwa ma możliwość stwarzania świata poprzez wyprowadzenie go z nicości. To, w jaki sposób to robi, pozostaje dla nas tajemnicą. Jest On jednak bytem wszechmocnym, doskonałym, obdarzonym pełnią wolności, dobroci i mądrości. Z tego względu wikłamy się w pewne trudności powstające w odniesieniu do natury Boga, jak na przykład w związku z pytaniem, czy Bóg może stworzyć kamień, którego sam nie udźwignie? Skoro jest wszechmocny, to powinien stworzyć taki kamień. Lecz jeśli go nie podniesie, to zaprzeczy to jego wszechmocy. Ale brak stworzenia takiego kamienia też zdaje się ujmować Bogu mocy. To logiczne zapętlenie można przezwyciężyć przyjmując, że działanie Boga musi być zgodne z prawami logiki. Bóg odznacza się maksymalną mądrością, co więcej, sam po prostu jest Mądrością, dlatego nie może postępować w sposób nielogiczny (przeciwnicy tego argumentu mogą z kolei utrzymywać, że w takim razie jest coś, co dzierży władzę nad Bogiem, mianowicie prawa logiki).

Z tych dwóch wizji Boga bliższa współczesnemu człowiekowi wydaje się koncepcja chrześcijańska, w zbliżonej formie obecna również w judaizmie i islamie. Zgodnie z nią, podobnie jak Demiurg u Platona, Bóg jest dobry i stwarza świat z myślą o swoich stworzeniach, w szczególności ludziach. W chrześcijaństwie Bóg jest bytem osobowym, z którym człowiek może nawiązać osobisty dialog. Jest to Bóg wszechmocny, który stwarza świat z niczego (creatio ex nihilo), przez co wydaje się radykalnie różny od człowieka i przewyższający go. Jednak jest temu człowiekowi zarazem bliski z uwagi na opatrznościowe ingerowanie w losy świata.