Arystoteles uznał, że najwyższym dobrem, ku któremu powinny być i zwykle faktycznie są skierowane wysiłki ludzkie, jest szczęście. Jak wskazywał Arystoteles, szczęście jest tym, czego człowiek pragnie ze względu na nie samo, a nie w jakimś innym celu. Arystoteles uważał, że życie szczęśliwe to w przypadku człowieka życie spełnione, przebyte na miarę istoty człowieka, tj. rozumnie, uczciwie i sprawiedliwie, wypełnione wysiłkami zmierzającymi do wszechstronnego rozwoju fizycznego, intelektualnego i moralnego. Najbardziej szczęśliwy, zdaniem Arystotelesa, może być jednak ten, kto stawia na rozwój myślenia i wiedzy. Człowiek to wszakże