Wielka Teoria Piękna została opracowana w starożytności i zakłada, że estetycznie piękne i doskonałe jest to, co posiada odpowiednie proporcje, symetrię i umiar. Jest to nawiązaniem do kilku starożytnych koncepcji ontologicznych, przede wszystkim w wydaniu Pitagorasa i Platona.

Pitagorejczycy zasady wszechświata doszukiwali się w liczbach i stosunkach liczbowych. W ślad za tym twierdzili, że piękno bytów materialnych polega na ich harmonijnej, regularnej i proporcjonalnej budowie. Dana rzecz jest zatem piękna, kiedy jej wymiary i rozłożenie