Wyjaśnienie: Wodorotlenek magnezu jest związkiem o charakterze zasadowym i posiada niską rozpuszczalność w wodzie. Dzięki temu w stopniowy i łagodny sposób zobojętnia nadmiar kwasu solnego znajdującego się w żołądku.

Rozstrzygnięcie: Wodorotlenku magnezu nie można zastąpić wodorotlenkiem wapnia w trakcie leczenia nadkwasoty.

Uzasadnienie: Wodorotlenek wapnia ma zdecydowanie większą rozpuszczalność w wodzie niż wodorotlenek magnezu, co sprawia, że jego roztwór ma znacznie wyższe pH i wykazuje silniejsze właściwości zasadowe. W reakcji z kwasem solnym Ca(OH)₂ reaguje gwałtownie i silnie egzotermicznie, co może prowadzić do podrażnień lub uszkodzeń błony śluzowej przewodu pokarmowego. Nawet roztwór o małym stężeniu wodorotlenku wapnia ma właściwości żrące, dlatego nie nadaje się do bezpiecznego stosowania w lekach na nadkwasotę. Z kolei Mg(OH)₂, dzięki niższej rozpuszczalności i łagodniejszemu działaniu, jest bezpiecznym środkiem do neutralizacji nadmiaru kwasu żołądkowego.