a)   $\mathrm{SO}{}_2$   

Typ hybrydyzacji sp², cząsteczka kątowa, kąt pomiędzy wiązaniami 119°

 

b)   $\mathrm{SO}{}_3$    

Typ hybrydyzacji sp², cząsteczka płaska, kąt pomiędzy wiązaniami 120°

 

c)   $\mathrm{H}{}_2\mathrm{O}$     

Typ hybrydyzacji sp³, cząsteczka kątowa, kąt pomiędzy wiązaniami 104,45°

 

d)   $\mathrm{O}{}_3$     

Typ hybrydyzacji sp², cząsteczka kątowa, kąt pomiędzy wiązaniami 116,8°

 

 

---

Wyjaśnienie:

Uproszczony wzór na określenie hybrydyzacji:  
L_p = L_(wpe) + σ   

gdzie: 
Lp   - liczba przestrzenna   
L_(wpe)    - liczba wolnych par elektronowych  
σ    - liczba wiązań σ 

Na tej podstawie możemy określić hybrydyzację, np. siarki w SO₂:

L_p = 1 + 2 = 3 

 

Określenie kształtu cząsteczki (lub jonu) na podstawie obliczonej liczby przestrzennej L_p:

Liczba przestrzenna	Kształt cząsteczki (lub jonu):	Hybrydyzacja
2	dygonalna (liniowa)	sp
3	trygonalna (trójkątna: trójkąt równoboczny lub równoramienny)	sp2
3	kątowa	sp2
4	tetraedr, gdy atom centralny nie ma wolnych par elektronowych	sp3
4	piramida trygonalna, gdy atom centralny ma jedną wolną parę elektronową	sp3
4	kątowa, gdy atom centralny ma dwie wolne pary elektronowe	sp3
5	bipiramida trygonalna	dsp3
6	oktaedr	d2sp3
7	bipiramida pentagonalna	d3sp3

 

Zgodnie z założeniami metody VSEPR - dwie niewiążące pary elektronowe odpychają się najsilniej, co powoduje zmniejszanie kąta pomiędzy wiązaniami σ w cząsteczce wody (w cząsteczce metanu kąty pomiędzy wiązaniami wynoszą 109,5 ^o). W cząsteczce tlenku siarki(IV) lub ozonu, znajduje się tylko jedna para elektronowa, która słabiej odpycha wiązania σ od siebie, ale odpycha, dlatego kąty w tych cząsteczkach są mniejsze niż 120 ^o. Największe kąty pomiędzy wiązaniami σ znajdują się w cząsteczce SO₃, w którym nie ma żadnej wolnej pary elektronowej.