Eksperyment Stanleya Millera to tzw. eksperyment powstania życia na Ziemi. Polegał na symulowaniu hipotetycznych warunków środowiska Ziemi we wczesnych jej etapach i testował możliwość zaistnienia tzw. ewolucji chemicznej. Jako substancje poddawane przemianom zostały wykorzystane: woda (H₂O), metan (CH₄), amoniak (NH₃) oraz wodór (H₂). W zaprojektowanym układzie dwóch kolb (jednej częściowo wypełnionej wodą a drugiej zawierającej elektrody) przepuszczano wyładowania elektryczne (tzw. łuk elektryczny), które miały symulować wyładowania elektryczne w atmosferze. Para, która powstawała w wyniku podgrzewania kolby dolnej mieszała się z doprowadzanymi z zewnątrz gazami. Para ta następnie poddawana była działaniu wyładowań elektrycznych w górnym naczyniu, po czym po schłodzeniu w chłodnicy powracała do pierwszego naczynia. Po około tygodniu trwania eksperymentu okazało się, że w naczyniach powstały związki organiczne, w tym aminokwasy budujące organizmy żywe.