Cząsteczki zasad purynowych składają się z podwójnych pierścieni, a cząsteczki zasad pirymidynowych z pierścieni pojedynczych. Puryny są  zatem niemal dwukrotnie większe od pirymidyn. Gdyby w łańcuchu DNA dochodziło do łączenia się ze sobą dwóch zasad purynowych i dwóch zasad pirymidynowych, powstała w ten sposób cząsteczka straciłaby swoją symetrię. Obie nici DNA nie biegłyby równolegle względem siebie, a falowały - raz dalej, raz bliżej. Dodatkowe skręcenie takiej cząsteczki w podwójną α-helisę wywołałoby napięcia tak duże, że doszłoby do rozerwania cząsteczki. Co więcej samo występowanie tuż obok siebie dwóch tak dużych cząsteczek jak guanina i adenina nie jest możliwe ze względu na przestrzenne rozmieszczenie energii - nie mogłyby one utworzyć trwałych wiązań wodorowych. W toku ewolucji faworyzowane było wykształcanie cech jak najbardziej optymalnych i służących trwałemu przekazywaniu informacji, dlatego DNA utrwaliło się w takiej, a nie innej postaci.