Treść informacji wstępnej:

Bioluminescencja to zdolność żywych komórek do emisji promieniowania w zakresie światła
widzialnego. Występuje u wielu owadów. Przykładowo: duże drapieżne samice tropikalnych
świetlików Photuris lugubris wykształciły umiejętność wabienia swoich ofiar – małych
samców świetlików Photinus palaciosi – poprzez imitację charakterystycznego wzoru
sygnałów świetlnych wysyłanych przez samice Photinus palaciosi.

Bioluminescencja świetlików jest wynikiem reakcji utleniania lucyferyny z udziałem enzymu –
lucyferazy. Aby ta reakcja mogła zajść, niezbędna okazuje się również obecność ATP.
Poniżej przedstawiono równanie reakcji. 

 

U świetlików ta reakcja zachodzi w wyspecjalizowanych narządach ulokowanych
w segmentach odwłokowych i jest regulowana przez dopływ tlenu do świecących komórek.
Lucyferynę i lucyferazę świetlika wykorzystuje się do wykrywania mikroorganizmów
w różnych próbkach. Takie testy stosuje się w ocenie czystości, np. powierzchni szpitalnych
i okazów muzealnych.

Na podstawie: C. Błaszak (red.), Zoologia. Stawonogi, Warszawa 2013;
K. Pajor i in., Bioluminescencja jako narzędzie w biologii molekularnej,
„Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej” 71, 2017. 

Treść zadania: 

Przedstaw korzyść, jaką odnoszą samice świetlików Photuris lugubris dzięki
umiejętności wabienia swoich ofiar. 

---

Rozwiązanie:

Korzyścią, jaką odnoszą samice świetlików Photuris lugubris odnoszoną przez umiejętność wabienia swoich ofiar jest zdobycie pożywienia w postaci samców świetlików Photinus palaciosi.

---

 

Wskazówka:

Wabienie jednego gatunku świetlika przez drugie to jedna z metod wykorzystywanych przez drapieżniki. Mogą one w ten sposób imitować sygnały świetlne samic innego gatunku. Takie sygnały powodują przylot samców, które najprawdopodobniej szukałyby partnerek do rozrodu. Są jednak celem dla większych świetlików gatunku Photuris lugubris.