Treść informacji wstępnej:
Bioluminescencja to zdolność żywych komórek do emisji promieniowania w zakresie światła
widzialnego. Występuje u wielu owadów. Przykładowo: duże drapieżne samice tropikalnych
świetlików Photuris lugubris wykształciły umiejętność wabienia swoich ofiar – małych
samców świetlików Photinus palaciosi – poprzez imitację charakterystycznego wzoru
sygnałów świetlnych wysyłanych przez samice Photinus palaciosi.
Bioluminescencja świetlików jest wynikiem reakcji utleniania lucyferyny z udziałem enzymu –
lucyferazy. Aby ta reakcja mogła zajść, niezbędna okazuje się również obecność ATP.
Poniżej przedstawiono równanie reakcji.

U świetlików ta reakcja zachodzi w wyspecjalizowanych narządach ulokowanych
w segmentach odwłokowych i jest regulowana przez dopływ tlenu do świecących komórek.
Lucyferynę i lucyferazę świetlika wykorzystuje się do wykrywania mikroorganizmów
w różnych próbkach. Takie testy stosuje się w ocenie czystości, np. powierzchni szpitalnych
i okazów muzealnych.
Na podstawie: C. Błaszak (red.), Zoologia. Stawonogi, Warszawa 2013;
K. Pajor i in., Bioluminescencja jako narzędzie w biologii molekularnej,
„Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej” 71, 2017.
Treść zadania:
Przedstaw korzyść, jaką odnoszą samice świetlików Photuris lugubris dzięki
umiejętności wabienia swoich ofiar.
Rozwiązanie:
Korzyścią, jaką odnoszą samice świetlików Photuris lugubris odnoszoną przez umiejętność wabienia swoich ofiar jest zdobycie pożywienia w postaci samców świetlików Photinus palaciosi.
Wskazówka:
Wabienie jednego gatunku świetlika przez drugie to jedna z metod wykorzystywanych przez drapieżniki. Mogą one w ten sposób imitować sygnały świetlne samic innego gatunku. Takie sygnały powodują przylot samców, które najprawdopodobniej szukałyby partnerek do rozrodu. Są jednak celem dla większych świetlików gatunku Photuris lugubris.
Filip Michałkiewicz
Nauczyciel biologii
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

