Do wykształcenia długiej szyi u żyrafy doszło na drodze działania doboru naturalnego. Osobniki o dłuższych szyjach były lepiej przystosowane do zdobywania pokarmu rosnącego na dużej wysokości i to one mogły się rozmnażać i przekazywać swoje geny potomstwu, utrwalając tym samym cechę długiej szyi w populacji. Osobniki o krótszej szyi były zaś nieprzystosowane do warunków środowiska, nie mogły zdobywać pokarmu, przez co zwykle ginęły, nie przekazując swoich genów. Wykształcenie długiej szyi żyrafy nie odbywało się więc poprzez wydłużanie jej na skutek wyciągania do coraz wyżej położonych liści, jak wynikałoby z teorii Lamarcka.