Cechą charakterystyczną mszaków jest wchłanianie i zatrzymywanie wody przez listki, dzięki temu podczas intensywnych opadów mszaki zapobiegają powodziom i wypłukaniu gleby - chronią ją przed erozją. Podczas upałów natomiast woda z listków paruje, co przyczynia się do zwiększenia opadów i chroni glebę przed wysuszeniem. W związku z tym, że mszaki są organizmami pionierskimi, pojawiają się miejscach nie zasiedlonych przez inne organizmy. Uczestniczą one w tworzeniu gleby i przygotowują podłoże dla innych, bardziej skomplikowanych i wymagających roślin. W ekosystemach leśnych mszaki współtworzą runo, które wraz z ściółką jest środowiskiem życia dla zwierząt. Powstające torfowiska także mogą stanowić siedlisko specyficznych roślin oraz zwierząt. Mszaki mogą także stanowić pożywienie dla zwierząt, głównie ptaków, ale także ssaków. Znaczenie mszaków dla środowiska może być także niekorzystne. Zachwaszczają ubogie łąki i pastwiska, co prowadzi do wypierania roślin użytkowych. Duże pokłady mszaków porastające glebę utrudniają dostęp powietrza do gleby i powoduje jej zakwaszenie. Zatrzymywanie dużej ilości wody przez mszaki, może przyczyniać się do zabagniania terenu.