a) Prawa człowieka wymienione w EKPCz, których naruszenie skarżący zarzucił Polsce:

• wolność wyrażania opinii - „w związku ze skazaniem go za pomówienie w napisanym przez niego artykule".

b) Trybunał stwierdził naruszenie art. 10 Konwencji i zasądził na rzecz skarżącego 6000 euro tytułem słusznego zadośćuczynienia, 280 euro odszkodowania oraz 300 euro tytułem kosztów i wydatków. Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 6 Konwencji zostały przez Trybunał odrzucone, zaś zarzut naruszenia art. 7 Konwencji został uznany za związany z zarzutem naruszenia art. 10 i Trybunał orzekł, że jego rozpoznanie nie jest konieczne.

Argumenty użyte przez sędziów:

• Trybunał wskazał, że doszło do naruszenia wolności skarżącego do wyrażania opinii, ponieważ poruszył on temat ważny dla społeczeństwa, krytyka dotyczyła osoby pełniącej – obok wykonywania zawodu lekarza – funkcję publiczną (zastępca dyrektora ds. medycznych), a zatem dopuszczalny limit krytyki był w jego przypadku szerszy.
• Twierdzenia skarżącego nie były pozbawione podstawy faktycznej (lekarz został później skazany za narażenie życia opisanego pacjenta, a szpital został zobowiązany do wypłacenia mu zadośćuczynienia w postępowaniu cywilnym), a skarżący podjął dostępne mu kroki celem weryfikacji historii (rozmowy z bliskimi pacjenta, członkami personelu szpitala, próba konfrontacji z władzami szpitala).

c) Sędziowie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w wyroku zaznaczyli, że orzeczenia sądów krajowych, zwłaszcza w przypadku spraw dotyczących wolności wyrażania opinii, mogą mieć istotny wpływ na debatę publiczną na poziomie lokalnym. Argumentują to na podstawie konkretnej sytuacji opisanej w tekście, gdzie skarżący został skazany za pomówienie w napisanym przez niego artykule.

Według ETPC skarżący poruszył w swoim artykule temat ważny dla społeczeństwa, krytykując osobę pełniącą funkcję publiczną - zastępcę dyrektora ds. medycznych. Sędziowie uważają, że w przypadku osób pełniących takie funkcje dopuszczalny limit krytyki jest szerszy, ponieważ dotyczy to sfery publicznej. Ponadto twierdzenia skarżącego nie były pozbawione podstawy faktycznej, ponieważ lekarz został później skazany za narażenie życia opisanego pacjenta, a szpital został zobowiązany do wypłacenia mu zadośćuczynienia w postępowaniu cywilnym. Skarżący także podjął dostępne mu kroki celem weryfikacji historii, takie jak rozmowy z bliskimi pacjenta, członkami personelu szpitala, i próbował skonfrontować swoje twierdzenia z władzami szpitala. Wskazuje to na to, że jego krytyka była oparta na faktach i stanowiła ważny wkład w debatę na temat interesu ogólnego na poziomie lokalnym.

Dlatego też ETPC uznał, że skazanie skarżącego grzywną, obowiązkiem świadczenia pieniężnego, publicznym przeproszeniem pokrzywdzonego i obciążeniem go kosztami postępowania może mieć hamujący wpływ na osobę uczestniczącą w debacie na temat kwestii dotyczących interesu ogólnego na szczeblu lokalnym. To dlatego Trybunał stwierdził naruszenie art. 10 Konwencji i przyznał skarżącemu zadośćuczynienie oraz odszkodowanie.