Rewolucja Francuska z 1789 r. wprowadziła w życie idee, które pośrednio przyczyniły się do rozwoju totalitaryzmu w późniejszych epokach. W okresie tzw. Wielkiego Terroru władze rewolucyjne stosowały masowe represje wobec przeciwników politycznych, uzasadniając je koniecznością obrony „wolności i równości”. Takie stosowanie przemocy politycznej w imię idei stało się wzorcem dla późniejszych reżimów totalitarnych, w których przymus i terror były narzędziem utrzymania kontroli.

Ponadto rewolucja gloryfikowała ideę nadrzędności wspólnego dobra nad prawami jednostki. Indywidualne wolności podporządkowano interesom narodu i ideologii, co później stało się cechą charakterystyczną systemów totalitarnych, gdzie państwo i jego ideologia stoją ponad jednostką. Kult przywódców rewolucji, takich jak Robespierre, oraz centralizacja władzy w rękach radykalnej elity pokazały również, jak łatwo ideologia może być połączona z osobistym autorytetem, co w XX wieku znalazło odzwierciedlenie w totalitarnych kultach jednostki.