W ujęciu pluralistycznym państwo przyznaje określonym grupom narodowościowym różne przywileje. Przykładem są wprowadzenie dwujęzyczności i autonomii terytorialnej w regionach zamieszkanych głównie przez mniejszości narodowe lub etniczne oraz ustalanie dla tych grup kwot w reprezentacji politycznej, administracji publicznej czy systemie edukacji.

Natomiast w podejściu integracyjnym kładzie się nacisk na równość jednostek oraz jednakowe prawa człowieka i obywatela. W związku z tym państwo realizujące politykę narodowościową według tej koncepcji nie przyznaje żadnych dodatkowych uprawnień ani przywilejów poszczególnym jednostkom czy grupom narodowościowym.