Słuszne jest stwierdzenie, że pojęcie dobra wspólnego odzwierciedla konkretne uwarunkowania kulturowe, polityczne i gospodarcze, w których funkcjonuje. Dowodem na to są różnorodne interpretacje tego terminu.

Jedną z nich jest klasyczne rozumienie dobra wspólnego, wywodzące się ze starożytności (Arystoteles) i rozwinięte w średniowieczu przez św. Tomasza z Akwinu. Według tej koncepcji dobro wspólne oznacza całokształt warunków umożliwiających rozwój zarówno wspólnocie politycznej, jak i każdej jednostce. Dobro społeczeństwa i dobro człowieka wzajemnie się przenikają – aby mogły zostać osiągnięte, konieczne jest istnienie porządku opartego na prawie, które jest zgodne z zasadami moralnymi.

W epoce nowożytnej spojrzenie na dobro wspólne zaczęło się zmieniać. Filozofia Johna Locke’a z XVII wieku przyczyniła się do rozwoju nurtu liberalnego. Zgodnie z nim wspólna wizja życia nie jest niezbędna do osiągnięcia dobra wspólnego. Każdy człowiek ma prawo sam decydować o swoim stylu życia, a rolą państwa jest zapewnienie mu wolności i ochrony. W tym ujęciu dobro wspólne oznacza przede wszystkim zbiór reguł pozwalających na pokojowe współistnienie i realizację indywidualnych dążeń.