a) U Longobardów funkcjonowało prawo zwyczajowe oparte na tradycji, zwane prawem szczepowym. Jednostka podlegała władzy rodu, a interesy majątkowe wspólnoty były priorytetowe. System ten miał charakter kolektywistyczny.

b) Prawo rzymskie miało charakter indywidualistyczny, ponieważ popierało indywidualne prawa i interesy jednostki. Chroniło prawa kobiet i dorosłych dzieci, umożliwiało swobodne zawieranie małżeństw na podstawie dobrowolnego porozumienia stron, a kobieta miała w zasadzie pełną zdolność do czynności prawnych. To oznacza, że jednostka miała pewną autonomię i zdolność do podejmowania decyzji bez ingerencji zbiorowości czy rodziny.

Prawo longobardzkie miało charakter kolektywistyczny, ponieważ skupiało się na interesach wspólnoty, a jednostka podlegała władzy rodu. Małżeństwo wymagało zgody rodziny, a żona nie mogła działać samodzielnie w sprawach majątkowych. Kobiety były pod surową opieką męskich przedstawicieli rodziny, co wskazuje na dominację zbiorowości nad prawami jednostki.

c) Trzy rozwiązania z prawa rzymskiego, które funkcjonują obecnie w polskim prawie, to:

1. Zasada swobody zawierania umów - Prawo rzymskie wspierało swobodę zawierania umów na podstawie dobrowolnego porozumienia stron. Ta zasada jest kontynuowana w polskim prawie cywilnym, gdzie strony mają prawo do zawarcia umowy na warunkach, które same uzgadniają.
2. Ochrona praw kobiet - Prawo rzymskie zakładało ochronę praw kobiet, co jest kontynuowane w polskim prawie, gdzie równouprawnienie płci jest zasadą konstytucyjną, a przepisy chronią prawa kobiet w różnych obszarach, takich jak praca, rodzicielstwo itp.
3. Zasada pełnej zdolności do czynności prawnych - W prawie rzymskim kobieta miała w zasadzie pełną zdolność do czynności prawnych. W polskim prawie obowiązuje zasada zdolności prawnej, która przyznaje każdej osobie pełne zdolności do czynności prawnych, chyba że została ona ograniczona przez prawomocny wyrok sądu z powodu np. niezdolności do czynności życiowych.