Rozwiązanie 1.:

Polska rozpoczęła współpracę z NATO wraz z końcem zimnej wojny. Wiązało się to z przemianami ustrojowo-gospodarczymi i społecznymi w kraju, a także rozluźnieniem jego zależności od Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, który upadł w 1991 roku. W tym samym czasie rozwiązano też Układ Warszawski, który był sojuszem polityczno-wojskowym pod egidą ZSRR. Dla Polski priorytetem stało się nawiązanie bliższej współpracy ze światem Zachodu, w tym wojskowa integracja z NATO.

Już w 1990 roku Rada Północnoatlantycka zaproponowała państwom byłego Układu Warszawskiego partnerskie relacje i prowadzenie współpracy wojskowej. NATO chciało bowiem stabilizacji stosunków w Europie Środkowo-Wschodniej. W 1991 roku powołano Północnoatlantycką Radę Współpracy, która dała okazję do współdziałania NATO i państwom Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polsce. 

Już wtedy Polska brała udział w misjach pokojowych i zaczęła wprowadzać mechanizmy demokratycznej kontroli sił zbrojnych. W 1994 roku zaproszono Polskę do programu Partnerstwo dla Pokoju, w ramach którego miała ona poprawić standardy swoich struktur obronnych, aby dostosować je do wymogów stawianych przez NATO.

Od Polski, zanim przystąpiła do NATO, wymagano między innymi zbudowania demokratycznego systemu politycznego, wprowadzenia cywilnej i demokratycznej kontroli sił zbrojnych i zadeklarowania, że będzie wypełniać wymagania sojusznicze.

Oficjalne zaproszenie do rozmów akcesyjnych wystosowano wobec Polski na szczycie NATO w Madrycie w 1997 roku. Wówczas omówiono prawne i finansowe aspekty członkostwa w strukturach NATO. Rozmowy o przystąpieniu Polski do NATO zakończono zasadniczo wraz z końcem 1997 roku. Podpisano stosowne protokoły do Traktatu północnoatlantyckiego mówiące o przystąpieniu do NATO Polski (a także Czech i Węgier). Po tym, jak protokoły zostały ratyfikowane przez państwa członkowskie NATO i polski parlament, w dniu 12 marca 1999 roku Polska oficjalnie i pełnoprawnie stała się członkiem NATO.

 

Rozwiązanie 2.:

Polska zaczęła nawiązywać współpracę z NATO pod koniec zimnej wojny, kiedy w Polsce doszło do transformacji ustrojowo-gospodarczej, wskutek której kraj związał się z Zachodem, orientując się na pogłębianie integracji ze Wspólnotami Europejskimi, a także Stanami Zjednoczonymi. 

Na szczycie NATO w Rzymie w 1991 roku powołano Północnoatlantycką Radę Współpracy, która stała się forum współdziałania NATO i państw Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polski. Już jako uczestnik tego forum Polska brała udział w operacjach pokojowych NATO. 

Początkowo wejściu Polski do NATO sprzeciwiała się Rosja, jednak Polsce udało się stopniowo zacieśniać współpracę z NATO. Od 1994 roku Polska brała udział w programie Partnerstwo dla Pokoju, w ramach którego prowadzono między innymi wspólne ćwiczenia wojskowe z państwami Sojuszu.

Podczas szczytu NATO w Madrycie w 1997 roku dla Polski, a obok niej także dla Czech i Węgier, wystosowano oficjalne zaproszenie przystąpienia do NATO. Przyspieszyło to polityczne i wojskowe negocjacje związane z przystąpieniem Polski do NATO. Po uzgodnieniu szczegółów i ratyfikowaniu protokołów do Traktatu północnoatlantyckiego przez polski parlament możliwe stało się oficjalne wejście Polski do NATO 12 marca 1999 roku.