Rozwiązanie 1.:

Artykuł 133. Konstytucji RP stanowi, że umowy międzynarodowe mają w Polsce być ratyfikowane przez Prezydenta. On również wypowiada umowy międzynarodowe, które podlegają ratyfikacji.

Wspomniany artykuł 133. polskiej ustawy zasadniczej głosi, że: '1. Prezydent Rzeczypospolitej jako reprezentant państwa w stosunkach zewnętrznych: 1) ratyfikuje i wypowiada umowy międzynarodowe, o czym zawiadamia Sejm i Senat, 2) mianuje i odwołuje pełnomocnych przedstawicieli Rzeczypospolitej Polskiej w innych państwach i przy organizacjach międzynarodowych, 3) przyjmuje listy uwierzytelniające i odwołujące akredytowanych przy nim przedstawicieli dyplomatycznych innych państw i organizacji międzynarodowych. 2. Prezydent Rzeczypospolitej przed ratyfikowaniem umowy międzynarodowej może zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem w sprawie jej zgodności z Konstytucją. 3. Prezydent Rzeczypospolitej w zakresie polityki zagranicznej współdziała z Prezesem Rady Ministrów i właściwym ministrem'.

W polskim systemie prawnym obowiązują trzy drogi ratyfikacji umów międzynarodowych:

1. ratyfikacja za zgodą wyrażoną w formie ustawy ratyfikacyjnej – tzw. 'duża' ratyfikacja,
2. ratyfikacja bez zgody ustawowej – tzw. 'mała' ratyfikacja,
3. ratyfikacja w trybie szczególnym.

Przy czym artykuł 89. ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że ratyfikacja umowy wymaga zgody wyrażonej w formie ustawy, gdy umowa dotyczy:

- pokoju, sojuszy, układów politycznych lub paktów wojskowych,

- sfery wolności ludzkiej, praw lub obowiązków obywatelskich określonych w Konstytucji RP,

- stania się Polski członkiem organizacji międzynarodowej,

- konsekwencji, które wyraźnie obciążałyby państwo finansowo,

- spraw uregulowanych w ustawie lub w których Konstytucja RP wymaga ustawy.

Wedle artykułu 89. ust. 2 Konstytucji RP, w pozostałych wypadkach ratyfikacja umowy nie wymaga uprzedniej zgody ustawowej, a jedynie premier ma obowiązek powiadomić Sejm o zamiarze przekazania Prezydentowi do ratyfikacji umowy międzynarodowej.

Natomiast według artykułu 90. Konstytucji RP, jeśli Rzeczpospolita Polska w oparciu o umowę międzynarodową przekazuje organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach, ratyfikacja takiej umowy wymaga zgody w formie ustawy ratyfikacyjnej przyjmowanej kwalifikowaną większością głosów (przez Sejm większością ²/₃ posłów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów oraz przez Senat większością ²/₃ głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby senatorów) lub poprzez przeprowadzenie ogólnokrajowego referendum.

Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za wcześniejszą zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeśli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Procedura ratyfikacyjna jest szczegółowo przedstawiona w ustawie z dnia 14 kwietnia 2000 roku o umowach międzynarodowych. W myśl tejże ustawy, o wyborze sposobu ratyfikacji umowy międzynarodowej decyduje Rada Ministrów, podejmując uchwałę o przedłożeniu umowy Prezydentowi do ratyfikacji. Na podstawie takiej uchwały, Minister Spraw Zagranicznych przedkłada Prezydentowi do ratyfikacji umowę (z załączonym dokumentem ratyfikacyjnym).

 

Rozwiązanie 2.:

W Polsce ratyfikowanie umów międzynarodowych przebiega na trzy główne sposoby.

Po pierwsze, na drodze tzw. 'małej' ratyfikacji, kiedy Prezes Rady Ministrów przedkłada Prezydentowi RP wniosek o ratyfikację, wcześniej informując o zamiarze złożenia takiego wniosku Sejm. Do ratyfikacji nie wymaga się wówczas wyrażenia zgody przez parlament.

Po drugie, na drodze tzw. 'dużej' ratyfikacji, kiedy Prezydent RP ratyfikuje umowę dopiero po uprzednim wyrażeniu na to zgody przez parlament. Tego typu procedurę wdraża się, gdy umowa poddawana ratyfikacji obejmuje sprawy pokojów, sojuszy, układów politycznych, paktów wojskowych, wolności, praw lub obowiązków obywatelskich zawartych w ustawie zasadniczej, członkostwa państwa polskiego w organizacji międzynarodowej, dużego obciążenia finansowego państwa bądź spraw uregulowanych w ustawie lub w przypadku których Konstytucja RP wymaga ustawy.

Po trzecie, w trybie artykułu 90. Konstytucji RP, kiedy do ratyfikacji przez Prezydenta RP dochodzi po wcześniejszej zgodzie wyrażonej w formie ustawy podjętej kwalifikowaną większością ²/₃ głosów przez Sejm i Senat lub w wiążącym i ważnym referendum ogólnokrajowym.