a)

W badanym okresie da się zauważyć spadek odsetka wierzących i praktykujących (czyli tych, którzy regularnie, a więc co najmniej raz w tygodniu, uczestniczą w mszach, nabożeństwach i spotkaniach religijnych). Podczas gdy w 2005 roku bycie praktykującymi wierzącymi deklarowało 58% respondentów, to 15 lat później (w 2020 roku) przyznawało to 47% badanych. Ponadto wzrósł odsetek wierzących, ale praktykujących nieregularnie (z 32% w 2005 roku do 37% w 2020 roku). O jeden punkt procentowy zwiększył się również odsetek osób uznających się za wierzących i niepraktykujących (6% w 2005 roku i 7% w 2020 roku). Jeśli chodzi o niewierzących, to ich odsetek zwiększył się w objętym badaniem okresie. Niewierzących i praktykujących było w 2005 roku 1%, zaś w 2020 roku 2%. Bardziej znacząco wzrosła zaś liczba niewierzących i niepraktykujących - z 3% w 2005 roku do 7% w 2020 roku.

b)

Interpretując przedstawione dane, można stwierdzić, że na przestrzeni badanego okresu spadło zaangażowanie Polaków w życie zinstytucjonalizowanych wspólnot wyznaniowych. Świadczy o tym to, że zmniejszył się odsetek wierzących, którzy są zarazem wiernymi praktykującymi, a więc uczestniczącymi w mszach, nabożeństwach i spotkaniach religijnych. Nieznacznie wzrosła też liczba tych, którzy mówią o sobie, że są wierzący, lecz niepraktykujący. Tego typu osoby nadal zachowują więc zainteresowanie wiarą religijną, ale wycofują się z uczestniczenia w życiu religijnym oficjalnych kościołów i wspólnot wyznaniowych. Taki trend wiąże się ze zjawiskiem, które określa się mianem prywatyzacji religii, czyli kurczenia się wpływu religii zinstytucjonalizowanej i ekspansji wiary religijnej indywidualnie przeżywanej. Laicyzacja jest natomiast procesem polegającym na zeświecczeniu różnych przejawów życia ludzkiego w aspektach społecznym, politycznym, kulturalnym i instytucjonalnym. Zwykle współgra ze zmniejszaniem się roli instytucjonalnych kościołów i wspólnot wyznaniowych. Fakt, że w Polsce w badanym okresie wzrósł odsetek niewierzących, a także uznających się za wierzących, choć niepraktykujących, może przemawiać za tym, iż dostrzegalne są w kraju symptomy laicyzacji, jednak nie zauważa się, aby proces ten postępował nazbyt gwałtownie.