Art. 31. Konstytucji RP zatytułowano: Wolność i przesłanki jej ograniczenia. Stanowi on, że: „1. Wolność człowieka podlega ochronie prawnej. 2. Każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. 3. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw”.

Przepis ten akcentuje więc wolność jednostki ludzkiej, dając jej gwarancję prawną. Pośrednio kładzie nacisk na to, że każdy człowiek jest indywidualnym bytem, któremu należy pozostawić możliwie jak najwięcej swobody w zakresie decydowania o swoim życiu. Oczywiście, wolności tej stawia się granice - przede wszystkim zastrzegając, że wolność jednego człowieka nie może naruszać swobód i praw innych ludzi. Innymi słowy, wolność człowieka kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego człowieka.

Ten przepis Konstytucji RP nawiązuje przede wszystkim do stanowiska w antropologii filozoficznej, jakim jest indywidualizm, czyli pogląd, wedle którego jednostka ludzka (indywiduum) jest najwyższym dobrem, zasługującym na maksimum możliwej autonomii i niezależności w stosunku do innych osób, a także instytucji państwowych. W świetle indywidualizmu zakłada się, że te ostatnie powinny jak najmniej ingerować w życie jednostki, chyba że wymaga tego interes publiczny lub wzgląd na ochronę innych osób.