Program 500+ wprowadzono przede wszystkim w celu wsparcia rodzin w wychowywaniu dzieci, zmniejszenia ubóstwa, zwłaszcza w rodzinach wielodzietnych, oraz zachęcenia Polaków do posiadania większej liczby dzieci. Analizując efekty jego funkcjonowania, można stwierdzić, że w różnych celach skuteczność była zróżnicowana.

Po pierwsze, program w znacznym stopniu osiągnął swój cel związany z pomocą rodzinom w wychowywaniu dzieci. Świadczenie w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko znacząco poprawiło sytuację materialną rodzin, umożliwiając im pokrycie codziennych wydatków związanych z wychowaniem dzieci, takich jak żywność, ubrania czy edukacja. Wiele rodzin odczuło dzięki temu realne wsparcie finansowe, co zwiększyło komfort życia i zmniejszyło stres związany z ograniczeniami budżetowymi.

Po drugie, program częściowo zmniejszył ubóstwo, zwłaszcza w rodzinach wielodzietnych. Dane GUS i innych instytucji wskazują, że wskaźnik ubóstwa relatywnego wśród rodzin z co najmniej trojgiem dzieci spadł po wprowadzeniu 500+. Jednak nie wszystkie rodziny wyszły ze strefy ubóstwa – wciąż problem dotyczy zwłaszcza tych z trudną sytuacją mieszkaniową czy bez stałego zatrudnienia. W rodzinach z jednym lub dwójką dzieci wpływ świadczenia na ubóstwo był mniejszy.

Po trzecie, program nie osiągnął w istotny sposób celu związanego ze zwiększeniem liczby dzieci w Polsce. Wprawdzie w krótkim okresie można było zaobserwować niewielki wzrost urodzeń, ale w dłuższej perspektywie dzietność wciąż spadała. Okazało się, że decyzje o posiadaniu kolejnych dzieci zależą od wielu czynników, takich jak stabilność zatrudnienia, dostęp do mieszkań, edukacja czy sytuacja kulturowa, a sama kwota 500 zł miesięcznie nie była wystarczającym bodźcem do znacznego zwiększenia liczby urodzeń.