Wspomniane cechy są niezbędne do sprawowania władzy z kilku powodów. Po pierwsze książę nie powinien być łatwowierny. Łatwowierność oznacza, że jest podatny na manipulację i może uwierzyć w kłamstwa lub obietnice, które nie są zgodne z interesem jego władzy. Taki książę byłby narażony na wykorzystanie przez innych, co zagrażałoby stabilności i skuteczności jego rządów. Po drugie książę nie powinien być zbyt pochopny. Pochopne decyzje są często nieprzemyślane i oparte na emocjach, co może prowadzić do błędów i niepowodzeń. Umiejętność roztropnego i przemyślanego działania pozwala księciu podejmować mądrzejsze decyzje, uwzględniające długofalowe konsekwencje i różne perspektywy.

Książę powinien działać z umiarkowaniem, aby uniknąć skrajności. Przesadna łatwowierność może prowadzić do nieprzezorności, a zbyt daleko posunięte niedowiarstwo może sprawić, że staje się nieznośny dla swoich poddanych. Umiejętność zachowania umiaru pozwala księciu utrzymać równowagę i zdolność do oceny sytuacji z właściwym dystansem. Ważne jest również, aby książę nie obawiał się lada czego. Lęk może prowadzić do niepewności, niezdecydowania i unikania odpowiedzialności. Książę powinien być zdolny do podejmowania trudnych decyzji i stawiania czoła wyzwaniom, nawet jeśli odczuwa pewien stopień niepewności. Tylko wtedy będzie w stanie efektywnie sprawować swoją władzę.

Autor tekstu zastanawia się, czy lepiej być kochanym czy budzić bojaźń. Jego wniosek jest taki, że oba te elementy mają swoje zalety, ale jeśli trzeba dokonać wyboru, to bezpieczniej jest budzić bojaźń niż miłość. Ludzie są często niewdzięczni, niestali i obłudni. Mogą szybko odwrócić się od władcy, jeśli nie otrzymują od niego bezpośrednich korzyści. Dlatego ważne jest, aby książę był zdolny wywołać respekt i obawę u swoich poddanych, co może zapewnić mu większą stabilność i lojalność.