Zasada domniemania niewinności (in dubio pro reo)- jest to jedna z zasad procesu karnego, która wskazuje, że nie można uważać oskarżonego za winnego, dopóki nie zostanie mu udowodniona wina (czyli do momentu wydania prawomocnego wyroku sądu). Zasada to bezpośrednio wyłania się z w prawie polskim z art. 42 ust. 3. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r.: "każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu" oraz art. 5 Kodeksu postępowania karnego, który mówi, że "§ 1. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. § 2. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego". Zasada ta ma swoje podwaliny w prawie rzymskim (w domniemaniu dobrej wiary). Z zasady tej wynika, że nie można żadnej osoby uznać za winną, dopóki nie zostanie udowodniona jej wina przez niezależny sąd. 

Zasada ta ma ogromne znaczenie, ponieważ wynika z niej, że ciężar dowodu w procesie karnym ciąży na oskarżycielu. To właśnie oskarżyciel jest zobowiązany do udowodnienia winy osoby oskarżanej w zakresie dokonania przez niego danego czynu zabronionego, a także winy, do której można dopisać określoną odpowiedzialność prawną. Zasada ta ma na celu "ochronę" osoby oskarżanej, aby nie dochodziło do niesprawiedliwym osądów w stosunku do ludzi, którzy nie dopuścili się danego czynu, ale zostały postawione im zarzuty, które w dalszych czynnościach prawnych zostały od nich oddalone. .

W polskim prawie istnieją wyjątki od zasady domniemania niewinności, do których zalicza się, np. stosowanie tymczasowego aresztowania podejrzanego (gdy istnieje duże prawdopodobieństwo dokonania przez niego danego czynu).