Zmiany w Konstytucji uchwalane są większością 2/3 głosów, a nie zwykłą większością, jak w przypadku innych aktów prawnych, ponieważ jest to najważniejszy dokument o charakterze prawnym obowiązujący w Polsce. Przepisy zawarte w Ustawie Zasadniczej, czyli konstytucji bezpośrednio wpływają na kształt oraz wykładnię przepisów aktów prawnych znajdujących się niżej od niej w hierarchii aktów prawnych. Konstytucja zawiera również przepisy odnoszące się do ustroju politycznego państwa, dlatego wprowadzenie utrudnień w zakresie zmiany ich brzmienia ma na celu ochronę demokratycznego państwa prawnego. System nakazujący uzyskanie 2/3 głosów w zakresie możliwości zmiany Konstytucji, zabezpiecza interes Rzeczypospolitej, aby nie doszło do zmiany jej ustroju przez partię rządzącą, która posiadałaby większość głosów w Sejmie. Jest to jedna z głównych cech odróżniających proces nowelizacji przepisów konstytucyjnych od innych ustaw, które według art. 120 Konstytucji RP uchwalane są większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów (chyba, że Konstytucja przewiduje inną większość). 

Polska konstytucja należy do kategorii sztywnych, ponieważ tryb jej zmiany jest inny (bardziej restrykcyjny) niż w przypadku nowelizacji innych ustaw. Zgodnie z art. 118 Ustawy Zasadniczej inicjatywa ustawodawcza przysługuje posłom, Senatowi, Prezydentowi Rzeczypospolitej i Radzie Ministrów, a także grupie, co najmniej 100 000 obywateli mających prawo wybierania do Sejmu. Niemniej inicjatywa ustawodawcza w przypadku nowelizacji Konstytucji RP przysługuje 1/5 ustawowej liczby posłów, Senatowi oraz Prezydentowi RP, tym samym należy wskazać, że katalog podmiotów został ograniczony. 

W przypadku procedury nowelizującej przepisy konstytucyjne dostrzegalna jest również różnica w zakresie liczby dni przysługujących Senatowi na rozpatrzenie proponowanych zmian. Zgodnie z art. 235 Konstytucji RP, Senat ma 60. dni na zapoznanie się z proponowanymi zmianami i ich uchwalenie bądź nie. Z kolei zgodnie z art. 122 Konstytucji RP, w przypadku pozostałych ustaw, Senat "w ciągu 30 dni od dnia przekazania ustawy może ją przyjąć bez zmian, uchwalić poprawki albo uchwalić odrzucenie jej w całości. Jeżeli Senat "w ciągu 30 dni od dnia przekazania ustawy nie podejmie stosownej uchwały, ustawę uznaje się za uchwaloną w brzmieniu przyjętym przez Sejm". 

Ponadto należy zauważyć, że w przypadku wprowadzenia zmian w zakresie przepisów ujętych w rozdziale I, II lub XII Ustawy Zasadniczej, podmioty mogące wnieść inicjatywę ustawodawczą w zakresie zmian konstytucyjnych, mogą zażądać przeprowadzenia referendum zatwierdzającego w terminie 45 dni od dnia uchwalenia ustawy przez Senat. Referendum nie przeprowadza się w przypadku wprowadzenia zmian w innego rodzaju ustawach. Ustawodawca wprowadził szereg restrykcyjnych rozwiązań w zakresie możliwości wprowadzenia zmian konstytucyjnych, co wskazuje, że polska Ustawa Zasadnicza posiada cechy konstytucji sztywnej.