Do kradzieży z włamaniem odnosi się art. 279. Kodeksu karnego. Brzmi on następująco: '§ 1. Kto kradnie z włamaniem, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. § 2. Jeżeli kradzież z włamaniem popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego'.

Wynika z tego, że kradzież z włamaniem jest przestępstwem ściganym z urzędu, chyba że nastąpi na szkodę osoby najbliższej. Osobą najbliższą, w świetle polskiego prawa karnego, może być małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

Sama kradzież jest zaś zabraniem cudzej rzeczy (wyjęciem jej spod władztwa innej osoby) z zamiarem jej przywłaszczenia. Od standardowej kradzieży, kradzież z włamaniem odróżnia to, że sprawca w związku z kradzieżą i dla celu jej dokonania posługuje się włamaniem. Włamanie jest zaś złamaniem jakichś zabezpieczeń. Mogą być to zabezpieczenia i przeszkody fizyczne, na przykład zamknięte na klucz drzwi, ogrodzenie posesji czy zamknięty sejf, ale też zabezpieczenia cyfrowe, na przykład kod do jakiegoś urządzenia. Włamanie jest przełamaniem zabezpieczeń, które ktoś zainstalował po to, aby chronić daną rzecz. Włamanie jest więc powiązane z wyraźnym nieposzanowaniem woli dysponenta danej rzeczy odnośnie tego, aby nikt inny sobie jej nie przywłaszczał. Aby doszło do czegoś takiego, jak kradzież z włamaniem, nie musi zatem zostać zniszczone określone zabezpieczenie. Wystarczy, że sprawca sięgnie po rzecz, która w widomy sposób została zabezpieczona (nawet stosunkowo kiepsko) przed dostępem do niej ze strony osób postronnych.

Przykładowymi znamionami kradzieży z włamaniem mogą być: niszczenie zapór zabezpieczających mienie, łamanie szyfru zabezpieczającego jakieś urządzenie cyfrowe w celu wykradzenia jakichś danych, sforsowanie płotu w celu zabrania zabezpieczonej nim rzeczy czy przecięcie łańcucha, którymś ktoś próbował ochronić rower na postoju.