W przypadku uznania przez Trybunał Konstytucyjny, że dany przepis ustawy jest niezgodny z Konstytucją, to jego wyroki mają moc powszechnie obowiązującą (art. 190 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 190 ust. 3: Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów, zaś zgodnie z art. 190 ust. 4: Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.

Tym samym w doktrynie orzeczniczej występują dwa poglądy na funkcjonowanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Pierwszy z nich mówi, że wyroki TK co do zasady mają moc wsteczną (ex tunc), czyli tym samym na jego ich mocy unieważnione zostają czynności prawne, które zostały przeprowadzone na mocy wadliwych przepisów prawnych. Z kolei inna część doktryny prawniczej uważa, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego mają moc (ex nunc) na przyszłość, czyli od momentu ogłoszenia wyroku przez TK, a tym samym od tego momentu nie mogą one być stosowane.