W zachodniej części Europy wykształciła się tradycja pojmowania narodu jako wspólnoty ukształtowanej
przede wszystkim przez posiadanie wspólnego państwa. Wcześnie scentralizowane państwo francuskie
dążyło do kulturowego ujednolicenia swych mieszkańców w wyniku celowo wspomaganych procesów
asymilacji. Tym samym wszyscy obywatele, bez względu na różnice etniczno-językowe, stali się
substratem [tzn. składnikiem] ekspansywnej, unaradawiającej polityki władz centralnych, zmierzających
do stworzenia w ramach struktur państwowych jednolitej pod względem kulturowym wspólnoty
narodowej. […] Włączenie do narodu-państwa jest ograniczane wyłącznie przez wolę polityczną.
Fragment 2.
[…] tradycja ukształtowana w centrum i na wschodzie Europy traktuje naród jako czynnik pierwotny
[…]. […] Kształtuje się on w opozycji do istniejącej władzy politycznej. Często grupa ta jest
rozproszona na terytorium więcej niż jednego państwa, wymieszana z grupami o odrębnym pochodzeniu
etnicznym. Niezadowolenie wywołane politycznymi podziałami wspólnoty motywuje do starań u
utworzenie państwa, które pozwoli uzupełnić jedność kulturową jednością polityczną. […] Wspólnota
narodowa dąży do utworzenia państwa jednonarodowego w sensie etnokulturowym, w którym władzę
będą sprawować jedynie przedstawiciele narodu panującego, wyłącznie w jego interesie.
Źródło: K. Jajecznik, Narody w Europie – między bytem a ideą, „Społeczeństwo i Polityka” 2008, nr 3
(16), s. 33–34.
Podaj nazwy koncepcji narodu zaprezentowanych w każdym z tekstów
Fragment 1.-
Fragment2.-